Bohaterowie:

Tadeusz Kościuszko
dh. Andrzej Małkowski
dh. Olga Małkowska
Kaziemierz Pułaski
Ks. Kazimierz Lutosławski
dh. Aleksander Kamiński
dh. Tadeusz Zawadzki 'Zośka'

Tadeusz Kościuszko:

Tadeusz Kościuszko jest bohaterem naszego szczepu.
urodził się w roku 1746. Pochodził z drobnej szlachty. W 1770 roku po ukończeniu Szkoły Rycerskiej wyjechał do Paryża na dalsze studia wojskowe. We Francji poznał bliżej ideologię Oświecenia, potem zwiedził Anglię, Szwajcarię, Włochy i Niemcy. Za granicą dowiedział się o ciosie, który spadł na kraj--o pierwszym rozbiorze Polski. Po powrocie do ojczyzny nie mógł znależć pracy w wojsku. Wyjechał ponownie za granicę, by wziąć udział w walce o wolność kolonii północnoamerykańskich.

Kościuszko miał 30 lat, gdy latem 1776r. przyjechał do Ameryki. Przeszkolony we francuskiej szkole wojskowej (gdzie studiował inżynierię wojskową i artylerię) został przez Kongres amerykański mianowany pułkownikiem. Został zatrudniony w armii amerykańskiej, gdzie otrzymał pensję w wysokości 60 dolarów miesięcznie. Na polecenie generała Horatio Gatesa pojechał na północ, aby pokierować budową umocnień Fortu TICONDEROGA. Kościuszko uważał, że należy umocnić także Fort Diefiance lecz Amerykanie go zlekceważyli. Łagodne usposobienie i to,że był cudzoziemcem utrudniały mu kontakt z Amerykanami. " Kocham pokój i, jeśli to możliwe, chcę być w dobrych stosunkach ze wszystkimi " -zwierzał się. Ponad miesiąc później brytyjskie armaty stanęły na szczycie Mount Defirance i obrońcom amerykańskim pozostał jedynie haniebny odwrót. Zamiast winić swych amerykańskich kolegów, Kościuszko zajął się powstrzymywaniem armii brytyjskiej. Jego ludzie tak regulowali rzeki, by uniemożliwić wrogowi przeprawy przez nie (niszczyli mosty, ścinali setki drzew tarasując drogę). Już wkrótce Polak zatrudniał tysiąc osób. Budowali fortyfikacje w pobliżu Saratogi nad rzeką Hudson. Tu właśnie została całkowicie rozbita armia brytyjska dowodzona przez Johna Burgoyn 'a. 17 października 1777 roku podpisano kapitulację armii brytyjskiej. Następnym zadaniem Kościuszki było budowanie twierdzy West Point. Polski inżynier miał zrobić wszystko, by powstająca tu twierdza była nie do zdobycia. Ponad dwa lata Kościuszko budował system fortów i redut. Potem Kościuszko został naczelnym inżynierem Armii Południowej. Polak wybierał miejsca pod obozy i pola bitewne. Kongres Kontynentalny, mimo wielu zasług Kościuszki, przyznał mu awans dopiero po wojnie. Kochany przez żołnierzy, ceniony przez Waszyngtona, Franklina, Jeffersona, którego był przyjacielem, zakończył wojnę w stopniu generała, otrzymał obywatelstwo amerykańskie.

Powrócił do kraju świadom przeprowadzenia reform społecznych. Gdy uchwałą Sejmu Czteroletniego przystąpiono do reorganizacji armii, Kościuszko został do niej powołany w stopniu generała-majora.Wziął czynny udział w wojnie w 1792r., walcząc pod dowództwem ks. Józefa Poniatowskiego. Wysławił się zwłaszcza w bitwie pod Dubienką. Niezwykle popularny wśród oficerów i żołnierzy. Po przystąpieniu króla do " Targowicy " podał się do dymisji, zabezpieczywszy najpierw podległych mu żołnierzy. W czsie spotkania za spiskowcami miał oświadczyć "Za samą szlachtę bić się nie będę", podkreślając przy tym, że walczy w obronie całego narodu. Zorganizował Powstanie Kościuszkowskie (24 marzec 1794), pierwszą zwycięską bitwę odniósł 4 kwietnia pod Racławicami. Większość teraz żyjących Amerykanów zna nazwisko Kościuszki, ale poza Polonią amerykańską, tolko garstka uczonych wie, jak wielką i jednocześnie romantyczną rolę odegrał on w amerykańskiej walce o niepodległość.

dh. Andrzej Małkowski:

Uważany za twórcę polskiego skautingu, jeden z najwybitniejszych działaczy polskich młodzieżowych organizacji niepodległościowych.

Urodził się 31 października 1888 w Trąbkach koło Kutna w rodzinie ziemiańskiej o patriotycznych i żołnierskich tradycjach. Naukę podejmował w Warszawie, Tarnowie, Krakowie i Lwowie, gdzie w roku 1906 w VI Szkole Realnej uzyskał świadectwo dojrzałości. W roku 1908 rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej, jednak rok później przeniósł się na Uniwersytet Jana Kazimierza, którego również nie ukończył.

Ucząc się w Krakowie założył organizację abstynencką „Młodzież”. W późniejszych latach był członkiem Zarządu Głównego „Eleuterii” – federacji związków abstynenckich. Należał do „Eleusis”., Zarzewia”, „Sokoła”.

W listopadzie roku 1909 otrzymał za karę do przetłumaczenia podręcznik napisany przez Roberta Baden – Powella: „Scouting for Boys”. Po zapoznaniu się z treścią tego podręcznika stał się entuzjastą i propagatorem skautingu na ziemiach polskich, co uwidaczniało się udziałem we wszystkich pracach mających na celu rozwój skautingu na ziemiach polskich w latach 1909 – 1912.

Podczas pierwszego kursu skautowego, który odbył się w dniach 20 marzec – 21 maj 1911 roku omawiał poszczególne rozdziały przygotowanego przez siebie podręcznika. W okresie kwiecień – lipiec częściowo ukazywała się jego praca „Scouting” – pierwsza polska książka o skautingu, będąca systemem wychowania młodzieży. W październiku tego samego roku rozpoczął wydawanie „Skauta”, który już wkrótce cieszył się niezwykłą poczytnością.

Małkowski wszedł w skład pierwszej Komendy Skautowej, a następnie do Naczelnej Komendy Skautowej we Lwowie, jednak po powrocie z Londynu, gdzie wyjechał w celu zebrania materiałów do nowego wydania swej książki, został odsunięty od pracy na komendy lwowskiej i „Skauta”.

W roku 1913 zorganizował wycieczkę skautową na III Wszechbrytyjski Zlot Skautów w Anglii, gdzie Małkowski używał flagi biało – czerwonej i nazwy kraju nie istniejącego na ówczesnej mapie Europy. W czerwcu tego samego roku przeprowadził się do Zakopanego, gdzie ożenił się z Olgą Drahonowską. Tam rozwinął ożywioną działalność skautową, tworząc silny i niezależny ośrodek harcerski.

Za wybitne osiągnięcia Małkowski otrzymał od Roberta Baden – Powella medal skautowy – „Za zasługi”.

W czasie wojny wstąpił na krótko do Legionów Piłsudzkiego. Jego wystąpienie spowodowane było zbytnią zależnością tych formacji od zaborcy austriackiego.

W wyniku prób utworzenia niepodległej Rzeczypospolitej Podhalańskiej musiał opuścić Zakopane. W konsekwencji udał się do Anglii i do Stanów Zjednoczonych, gdzie tworzył wśród wychodźstwa polskie drużyny skautowe. Przez rok (od września 1915 do września 1916) pełnił funkcję skautmistrza związkowego w Związku Sokołów Polskich w Stanach Zjednoczonych. Z „Sokołów” próbował zorganizować Legion Polski, który walczyć miał z Niemcami. Władze związku jednak nie wyraziły na to zgody, dlatego też Małkowski wyjechał do Kanady, gdzie w grudniu roku 1916 wstąpił do wojska. Następnie służył w armii kanadyjskiej, walczył na roncie we Francji. W listopadzie 1918 roku został przeniesiony do armii gen. Józefa Hallera. Wysłany w misji wojskowej do polskich oddziałów w Odessie, zginął 15 stycznia 1919 roku w wyniku zatonięcia statku, którym płynął.

dh. Olga Małkowska:

rodziła się 1.19.1888r w Krzeszowicach w rodzinie pochodzącej z Czech. Już w młodości wykazywała duże uzdolnienia artystyczne. W czasie studiów we Lwowie związała się z "Eleusis", gdzie po raz pierwszy zetknęła się z Andrzejem Małkowskim. Aktywnie włączyła się w przeszczepienie skautingu na grunt polski. Została drużynową 3 (żeńskiej) Lwowskiej Drużyny Skautowej im. płk Emilii Plater. Drużyna ta jako pierwsza używała pozdrowienia: "Czuwaj!" Do melodie rewolucyjnej pieśni Na barykady M. dostosowała słowa wiersza Ignacego Kozielewskiego: Wszystko, co nasze... Tekst i nuty ukazały się jako marsz skautów w lwowskim piśmie "Skaut" w 1912, dając początek hymnowi ZHP.
Ze względu na chorobę płuc M. przeniosła się do Zakopanego, gdzie w czerwcu 1913 wzięła ślub z A. Małkowskim. W Zakopanem prowadziła drużynę skautek. Z chwilą wybuchu 1 wojny światowej przejęła kierownictwo skautingu zakopiańskiego. Wobec wykrycia przez władze austr. gromadzonej przez skautów broni Małkowscy w lutym 1915 opuścili Podtatrze i przedostali się do Anglii, a następnie do Stanów Zjednoczonych. W 1918 M. przeniosła się ponownie do Anglii i do 1921 pracowała w szkole polonijnej. Po powrocie do kraju była przez kilka lat nauczycielką w Szkole Gospodarstwa Domowego w Zakopanem. Od 1925 organizowała Harcerską Szkołę Pracy w Sromowcach Wyżnych w Pieninach, znaną jako "Cisowy Dworek".
W 1924 była komendantką obozu harcerek na 1 Zlocie Nar. pod Warszawą. W 1932 przewodniczyła 7 Światowej Konferencji Skautek na Buczu, w czasie której została wybrana do Światowego Komitetu Skautek. W czasie 8 Światowej Konferencji Skautek w Szwajcarii w 1934 otrzymała z ramienia Światowego Komitetu Skautek polecenie przeprowadzenia studiów nad warunkami pracy żeńskich organizacji skautowych w Austrii, Czechosłowacji i Rumunii. Pod koniec września 1939 M. przedostała się na zachód Europy. Była członkiem najwyższych władz ZHP na wychodźstwie, m.in. przewodniczącą Naczelnego Komitetu Harcerskiego, rezydującego w Wielkiej Brytanii. Pracowała w polskich placówkach opiekuńczych. Powróciła do kraju w 1961 i po krótkim pobycie we Wrocławiu osiadła w Zakopanem. Oddała "Cisowy dworek" na ośrodek dla dzieci. Zmarła 15 stycznia 1979r.

Kaziemierz Pułaski:

Kazimierz Michał Wacław Wiktor Pułaski, herbu lepowron, urodził się 4 marca 1746 w Warszawie, zginął z ran odniesionych w bitwie pod Savannah 11 października 1779. Jeden z przywódców konfederacji barskiej, bohater wojny o niepodległość USA.

Był synem starosty wareckiego Józefa Pułaskiego i w Warce w pałacu na Winiarach spędził dzieciństwo. Uczył się w konwikcie teatynów w Warszawie.
Już w 1762 został paziem księcia kurlandzkiego Karola Krystiana Wettyna. Tam też w Mitawie przeżył wyrzucenie księcia ze swojej stolicy przez wojska rosyjskie. W 1764 podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego 29 lutego 1768 podpisał akt założenia konfederacji barskiej.

W latach 1768 - 1772 był jednym z dowódców Konfederacji Barskiej, został marszałkiem ziemi łomżyńskiej. Przez 2 tygodnie w 1768 bronił się w warownym klasztorze w przed atakami armii rosyjskiej. Skapitulował, został wypuszczony po przyrzeczeniu porzucenia konfederacji. Już niedługo jednak ogłosił, że został do tego zmuszony siłą i będzie walczyć do ostatniej kropli krwi.

Pułaski pod Częstochową - obraz Józefa Chełmońskiego.












W 1769 bronił Okopów Świętej Trójcy przed przeważającą armią rosyjską, następnie przeszedł do Turcji. Wkrótce przebił się ze swoim odziałem na Litwę, wzniecając tam powstanie antyrosyjskie. Wsławił się między innymi brawurową obroną Jasnej Góry przed wojskami rosyjskimi i królewskimi (od 31 grudnia 1770 do 14 stycznia 1771.

Jako konfederat barski był głównym organizatorem nieudanego porwania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego 3 listopada 1771, którego konfederaci uważali za zdrajcę.

Po upadku konfederacji w 1772, zaocznie skazany na śmierć za próbę królobójstwa, musiał emigrować z Polski. Władze żadnego kraju europejskiego nie chciały go jednak przyjąć. Najpierw udał się do Turcji, skąd jednak po interwencji dyplomatycznej go wydalono, a następnie nielegalnie przebywał we Francji, skąd wyjechał na zaproszenie generała Lafayette a do powstających właśnie Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.

W latach 1777 - 1779 walczył w szeregach armii Jerzego Waszyngtona w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych. W utworzył legion kawalerii, na którego czele odniósł zwycięstwo nad Anglikami w bitwie pod Charleston (10 maja 1779).

Zmarł 11 października 1779 w wyniku ran odniesionych w czasie oblężenia Savannah. Ciała nie zdołano przytransportować do brzegu ze względu na ogromne upały i został oddany morzu ze statku „Wasp”. 21 października 1779 po przycumowaniu statku do lądu odbył się symboliczny pogrzeb Kazimierza Pułaskiego. Według innej wersji, został on najpierw pochowany na farmie Greenwich, a potem przeniesiony i pochowany na jednym z placów starego miasta Savannah. Teorię tę, według jej zwolenników, potwierdza fakt, że w 1997 r. na placu Monterey, pod pomnikiem, znaleziono miejsce pochówku ale szczątki trudno jest jednoznacznie zidentyfikować. W USA jest uważany za twórcę kawalerii amerykańskiej. Jest bohaterem narodowym USA. 11 października każdego roku cała Ameryka obchodzi Dzień Pamięci Generała Pułaskiego. W pierwszą niedzielę października odbywa się największa w USA parada Pułaskiego (Pulaski Parade) na 5 alei w Nowym Jorku. Stan Illinois obchodzi „Dzień Kazimierza Pułaskiego” (Pulaski Day) w każdy pierwszy poniedziałek marca. W stanach Arkansas, Georgia, Illinois, Indiana, Kentucky, Missouri i Virginia istnieją hrabstwa Pulaski (Pulaski County), nazwane tak na jego cześć.

Kazimerz Pułaski jest bohaterem naszej drużyny, ponieważ udowodnił swoim życiem waleczność, odwgę, a w sercu zawsze miał Polskę. Walczył na całym świecie (niepodległość satnów Zjednoczonych. Był wzorem do naśladowania.
Ile lat minęło od odzyskania niepodległości przez Polskę?

Ks. Kazimierz Lutosławski:

Ks. Kazimierz Lutosławski urodził się w 1880 roku w Drozdowie koło Łomży. Powołanie do życia kapłańskiego młodego Kazimierza dojrzewało powoli, choć "od zawsze" pragnął on pomagać i służyć ludziom.
Początkowo studiował medycynę w Zurichu. W 1913 roku złożył egzamin doktorski. Po krótkich praktykach w Warszawie, wyjechał do Anglii, aby dalej studiować medycynę. Napisał wtedy podręcznik do nauki języka angielskiego. W 1909 roku w młodym lekarzu dokonał się przełom duchowy - ostateczne rozeznanie powołania i podjęcie decyzji poświęcenia życia Bogu.
Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1912 po trzyletnich studiach filozoficznych i teologicznych w seminarium we Fryburgu. W roku 1914 obronił tam również doktorat z teologii.
Od początku ks. Lutosławski związany był z powstającym na ziemiach polskich skautingiem. W lipcu 1911 roku założył w Kosowie w Galicji (gdzie przebywał na rekonwalescencji po przebytej chorobie) dwa zastępy skautowe.
Ks. Kazimierz Lutosławski był tym, który wywarł olbrzymi wpływ na oblicze ideowe polskiego harcerstwa, pogłębiając jego wymiar religijny i etyczny. Odkrył w skautingu wspaniałe narzędzie wychowawcze dla odrodzenia moralnego narodu i pogłębienia jego formacji religijnej. Uczestniczył czynnie w wypracowaniu tekstu prawa i przyrzeczenia harcerskiego. Opracował - w odpowiedzi na konkurs ogłoszony w pierwszym numerze "Skauta" lwowskiego z dnia 15 października 1911 r. - krzyż harcerski, który stał się odznaką polskiego harcerstwa. Czuwał nad tym aby skauting stał się przede wszystkim narzędziem formacji wewnętrznej.
Pod koniec 1911 roku działalność harcerska ks. Lutosławskiego przeniosła się do Warszawy gdzie założył i prowadził jedną z pierwszych drużyn. Przyjaźnił się z Olgą i Andrzejem Małkowskimi.
W latach 1913-1914 opublikował w Krakowie pod pseudonimem ks. Jan Zawada książkę "Czuj Duch", "Jak prowadzić pracę skautową" oraz "Śpiewnik polskiego skauta".
Po wybuchu I wojny światowej przeprowadził się do Moskwy. Angażował się tam w pracę skautową. W 1918 roku wrócił do Warszawy i kontynuował pracę harcerską. Został posłem na Sejm z ramienia Związku Ludowo-Narodowego.

Zmarł po krótkiej chorobie 5 stycznia 1924 roku. Miał 44 lata.

dh. Aleksander Kamiński:

Urodzony 20 stycznia 1903 roku; zmarł 15 marca 1978 roku. Zaistniał jako pedagog, wychowawca, wybitny instruktor, ale przede wszystkim jako harcerz. W swoim życiu przeszedł wszystkie szczeble hierarchii harcerskiej. Lata XX to praca jako instruktor w Komendzie Warszawskiej Harcerzy, a w latach 1928 – 29 jako Komendant Chorągwi Mazowieckiej. Już wtedy widoczne było jego zaangażowanie w pracę z 8 – 11-letnimi dziećmi.

Na łamach tygodnika „Iskry” prowadził swą własną stałą rubrykę nazwaną: „ Na tropie harcerskim”. W rubryce tej w latach 1928 – 29 zaczął drukować pierwsza wersję swojej przyszłej książki: „ Antek Cwaniak”, która ukazywała się tam w odcinkach. Od roku 1928 pisał również felietony do „Płomyka”.

Do swojej taktyki szkolenia młodych harcerzy wprowadził mnóstwo gier i zabaw, które bardzo przemawiały do polskich dzieci. W latach pracy stworzył oryginalną metodę pracy z zuchami, którą przekazywał jako kierownik szkoły instruktorskiej dla drużynowych zuchowych w Nierodzimiu k. Skoczowa.

Kamiński objął nadzór nad 10 osobową polską delegacją biorącą udział w Międzynarodowej Konferencji Wilczęcej w Gilwell Park w Wielkiej Brytanii, na którą została wydana książka „Zuchy – The Polish Wolf Cubs”. Od listopada 1939 do wybuchu powstania warszawskiego pracował jako redaktor „Biuletynu Informacyjnego”.

Kamiński objął nadzór nad 10 osobową polską delegacją biorącą udział w Międzynarodowej Konferencji Wilczęcej w Gilwell Park w Wielkiej Brytanii, na którą została wydana książka „Zuchy – The Polish Wolf Cubs” . Od listopada 1939 do wybuchu powstania warszawskiego pracował jako redaktor „Biuletynu Informacyjnego”.

Jako szef Biura Informacji i Propagandy Okręgu stołecznego AK pracował od roku 1941. Tam kierował małym sabotażem oraz był komendantem organizacji „Wawer”. Po wojnie aktywnie włączył się do odbudowy Związku. Rozprawa „Metoda harcerska w wychowaniu i nauczaniu szkolnym” przyczyniła się do otrzymania przez Kamińskiego tytułu dr filozofii. Następnie podjął pracę na Uniwersytecie Łódzkim. Tam zaprosił wielu wybitnych instruktorów, którzy następnie wzięli udział w obradach Łódzkiego Zjazdu Działaczy Harcerskich.

Do ważniejszych książek Kamińskiego należą: „Antek Cwaniak”, „Kamienie na Szaniec”, „Zośka i Parasol” oraz „Andrzej Małkowski”.

dh. Tadeusz Zawadzki 'Zośka':

Pewnego mroźnego zimowego dnia, dokładnie 24 stycznia 1921 roku z jednej z dzielnic Warszawy, urodził się chłopiec. Rodzice dali mu na imię Tadeusz.
Tadeusz miał dziewczęca urodę, regularne rysy, wdzięk i delikatną cerę. Złociste włosy oraz niebieskie oczy odziedziczył po swoich rodzicach, których kochał nad życie. Przez swój wygląd od swoich przyjaciół dostał pseudonim ”Zośka”. Był bardzo zdolnym i inteligentnym człowiekiem. Interesował się hokejem i tenisem. Był urodzonym przywódcą- nigdy nie rozkazywał, nie żądał, nie pouczał i nie narzucał swojej woli. „Zośka” dawał tylko przykład, a ludzie dobrowolnie go naśladowali. W każdej sytuacji był rzeczowy, pogodny i niezawodny. Dla wszystkich i wszystkiego starał się być wyrozumiały. Najwięcej zawsze wymagał od siebie.
Tadeusz początkowo uczył się w Szkole Ziemi Mazowieckiej, a od 1933 roku w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego, gdzie wiosną 1939 roku otrzymał świadectwo dojrzałości razem ze swoimi przyjaciółmi: Aleksym Dawidowskim ”Alkiem”, Janem Bytnarem ”Rudym” i Krzysztofem Kamilem Baczyńskim. ”Zośka” był bardzo przywiązany do domu, a zwłaszcza do matki. Pomagał jej jak tylko mógł. Lubił prowadzić długie rozmowy z członkami swojej rodziny.
W 1933 roku wstąpił do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Stefana Batorego i został przydzielony do zastępu "Wilków Morskich”. Do wybuchu wojny zdobył stopień Harcerza Orlego. Na ”Zośce” wszyscy mogli polegać. Trafnie przewidywał i zarządzał. Był bardzo naturalny, dokładny; spokojnie i szybko podejmował ważne decyzje. Uważał, że w służbie najważniejsze jest opanowanie, trzeźwa ocena sytuacji i pogoda ducha. Jego harcerscy przełożeni nakładali mu coraz to trudniejsze i odpowiedzialniejsze funkcje.
W czasie wojny był drużynowym 23 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej. Został także komendantem rejonu ”Mokotów Górny” w konspiracyjnej organizacji ”Wawer”. W październiku 1939 roku zaczął czynnie działać w konspiracji używając innego nazwiska- Tadeusz Zieliński. W grudniu 1939 roku brał udział w akcjach małego sabotażu PLAN-u. Od stycznia do lipca 1940 roku został łącznikiem w komórce więziennej ZWZ. Od listopada 1942 roku był zastępcą, a następnie komendantem Grup Szturmowych w Warszawie oraz hufcowym hufca ”Centrum” i podporucznikiem AK. Bił rekordy w rysowaniu ”kotwic” i przewodził w czasie szaleńczych akcji malowania ”victorii”.
Zmarł w nocy z 20.08/ 21.08.1943 roku podczas ataku na strażnicę Grenzschutzu pod Sieczychami.
Komendant Warszawskiej Chorągwi Szarych Szeregów, rozkazał przez dwa tygodnie, aby wszystkie spotkania rozpoczynały się minutą ciszy ku uczczenia jego pamięci.
”Zośka” po śmierci został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari klasy 5 i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.
Tadeusz Zawadzki był wspaniałym ideałem braterstwa i służby. Umiał pięknie żyć i pięknie umierać.